در خیالم نردبانی ساختم از جنس احساس

_ نردبانی سبز و نازک _

پله هایش پیچک و یاس

پله های نردبانم رو به بام اسمان بود

قلب من از من جدا شد پله ها را رفت بالا

گاه او در بین راهش لمس میکرد ابر ها را

او مرا تنهای تنها در میان نردبان کاشت

با کسی حتما قراری روی بام اسمان داشت!

تنها با جاذبه هر نگاه تو جان میگیرم

آری!

تنها وجود گرم تو ،تن سرد مرا

در این سکوت ویرانی ترسناک، ارام میسازد!

تو را به جان من، که از تو جان میگیرد

دریغ مدان زمن، جاذبه هر نگاهت را...

خاطره ها چوب های خیسی هستند که با آتش زندگی نه میسوزند و نه خاکستر میشوند

                        به من رحم نكردی،ای تو سمفونیعادت!

                        خنجربی وفاییت،خورده پهلوی صداقت!

                        چه عذابِ دل کُشی بس، قهر تو به تارُ پودم   

                        عشقتو ریشه گرفته،توی اعماق وجودم...      

                        به منرحم نکردی، ای تو بطن رودِ گنگم

                        روی بوم تو نشستم،زدی با دو رویی سنگم

                        میشنوم ساز دلت رو، با نتای پوچُ پُر گِز! 

                        دیگه سیمرغ دلم مُرد،توی شعله های قرمز!

                        دل بی صدای خوبم، تو تلاطمای غم، گم 

                        لبِ معراج محبت،شدی عین همه مردم! 

                        به من رحم نکردی،تو عزای مرگِ فانوس

                        رفتی شبُ منُ دل ، موندیمُ یه دنیا کابوس 

ای آنکه نگاهت به نگاهم می نگاهد...بهنگاهم بنگاه...

تا نگاهم به نگاهت بنگاهد...

اگر روزی رسد که نگاهم به نگاهت ننگاهد...

آنقدر به نگاهم بنگاه تا نگاهم به نگاهتبنگاهد...

                                                                              یک نفری ؟ ...!!

                               مکث کردم و گفتم : ...
... ..                                                                
                                                           خیلی وقته ...!!!!!